-

 آدم باید هرجایی می‌رود خودش را هم ببَرد.، همان‌طور که اسم‌اش را می‌برد و موبایل‌اش را. وگرنه بهترست اصلاً نرود.... در برخی جمع‌ها یا باید ساکت به گوشه‌ای بخزی یا هم‌رنگ جماعت شوی. ساکت نشستن عذاب است برای اطرافیان و هم‌رنگ شدن مکافات برای خودت. این کار را بلد نیستم؛ دست و پایم به هم گره می‌خورند، حرف‌زدن‌ام نمی‌آید، کلافه می‌شوم و حال‌ام از خودم به هم می‌خورد. یاد نگرفته‌ام ادای کسی را دربیاورم که اطوارش را نه بلدم و نه دوست دارم. تازه همه‌اش نگران باشم که آیا نقش را خوب بازی کرده‌ام یا نه. آدم باید فقط جاهایی برود که می‌تواند «خود»ش را هم ببرد، وگرنه می‌رنجد و دیگر با تو جایی نمی‌آید و تو کم‌کم عادت می‌کنی به تُهی‌بودن، به بی«خود» شدن.

نظرات

ارسال یک نظر