رفتار اجتماعی را در ایران نمیتوان تنها با مبارزه سیاسی تغییر داد! قدمت تاریخی کشور ایران را هیچکس نمی تواند در جهان کنونی کتمان نماید،اما شوربختانه این واقعیت را نیز نمی توان کتمان کرد، که آغاز فروپاشی فرهنگ و تاریخ متمدن ایران نیز پس از حمله اعراب به ایران آغاز گردید و اوج و شکوفایی آن اکنون در برقراری رژیم سیاه اندیش جمهوری اسلامی در قرن بیست و یکم می باشد. لذا این کاملا ساده اندیبشی ست که نیروهای سیاسی و مدعیان اپوزیسیون در ایران فکر می کنند ، با تغییر حاکمیت سیاسی نیز می توانند رفتار و فرهنگ اجتماعی را در ایران تغییر بدهند. پارامترهایی که بنیاد یک جامعه دمکراتیک را می سازند عبارت از: احترام گذاشتن به حقوق شهروندی ،برسمیت شناختن برابری حقوق زن و مرد، ایجاد فضای باز سیاسی برای رشد اجزاب، انجمن های صنفی، فرهنگی، اتحادیه کارگری و مشارکت اجتماعی مردم در همه ابعاد سیاسی ، اجتماعی و اقتصادی است. این پارامترها نمادهای یک جامعه دمکراتیک و متمدن امروزى را نمایان می سازند.، که بی شک با جهان بینی قرون وسطی و سیستم توتالیسم اسلام سیاسی رژیم سیاه اندیش جمهوری اسلامی در تضاد صددرصد قرار دارند. به بیان دیگر اين رژيم از بنياد با جملگى نماد ها و میثاق های حقوق بشری جامعه متمدن امروزی دشمنى آشتى ناپذير دارد ، زیرا طبعا پذیرش این نمادها بمثابه زیر سئوال رفتن موجودیت فرهنگ و اسلام سیاسی آن می باشد. این شگفت اور نیست که دستگاه قضایی رژیم پاسخ هر ندای مخالفی را با زندانهای طوبل امدت و یا طنابهای دار می دهد. شوربختانه عدم یک آلترناتیو متعهد و ساختار شکن در داخل، دستهای جنایتکار رژیم را برای سرکوب و کشتار مردم باز تر نموده است. فضای بسته سیاسی منجر به رشد فرهنگ ترس و وحشت و از همه مهمتر بی تفاوتی و انزوا در میان جامعه روشنفکری و آگاه گردیده است. درصد اندکی از این نیروهای فعال و کنشگر که آمادگی روشنگری و مبارزه عملی را در هرزمینه ای با این رژیم دارند، بدلیل بی اعتمادی و جو بی تفاوتی میان یکدیگر و مردم، از مشارکت و همکاری گریز برداشته اند و جبرا به انزوا و فردگرایی روی آورده اند . فردگرایی در جامعه کنونی ایران یکی از مهمترین عاملهای ماندگاری رژیم سیاه اندیش جمهوری اسلامی شده است. هموطن مسئولیت پذیر، برای ایجاد یک جامعه دمکراتیک باید این رژیم را از بنیاد سرنگون ساخت . این مهم تنها و تنها با ایجاد رمینه های مشارکت سازماندهی شده درصد اندک آگاه جامعه تحقق پذییر است. . لذا برای زدودن عاملهای فردگرایی و پراکندگی در میان کنشگران و روشنفکران داخل و خارج از کشور ، ایجاد یک تشکیلات دمکراتیک ، دلسوز و مسئولیت پذیر امری ضروری ست ، تشکیلات یا بدیلی که برنامه خویشتن را در ابتدای امر برای گشودن راههای عملی و خاتمه دادن به فضای بسته سیاسی ضد انسانی رژیم کنونی تدوین نماید.
نظرات
ارسال یک نظر